Sommige dingen ontstaan langzaam. Zoals de eerste knop in het voorjaar, of het licht dat na een lange winter weer voorzichtig naar binnen valt.

Ook Bloom is zo ontstaan — niet plotseling, maar vanuit een reeks kleine en grote stappen. Vanuit levenservaring, werkervaring, vallen, opstaan, en een diep verlangen om mensen te helpen écht te veranderen.

Ik heb altijd geweten: ik wil mensen helpen om het beste uit zichzelf te halen. Niet op een gladgestreken manier, maar echt. Rauw soms. Zacht waar het kan, stevig waar het mag schuren zodat het later glans geeft.

Van mijn jeugd opvoeding en mijn familiegeschiedenis heb ik geleerd hoe oude pijn zich kan blijven herhalen, soms generatie op generatie, als niemand bewust kiest voor een andere weg. Niet door rigoureuze omkeringen, maar juist door het kleine werk. Door inzicht. Door bewustwording van je reacties, emoties en denkpatronen . Door nieuwe keuzes, dag na dag.

In mijn werk in de jeugdzorg zag ik hoe moeilijk het werkelijk is om zelf als opvoeder en volvassene los te komen van het je eigen verleden. Ik zag hoe mensen gevangen konden blijven in verhalen, overtuigingen en gedrag – die (ooit) nodig waren om te overleven toen ze zelf kind waren — maar die later vooral in de weg gingen zitten. Gelukkig zag ik ook hoe mooi het is als iemand de moed heeft om iets anders te gaan doen. En hoe je, als je besluit het écht anders te doen, soms tegen alles in moet gaan. Tegen je omgeving, tegen je verleden, soms zelfs tegen jezelf.

Toen ik zelf moeder werd, kwam alles wat ik tot dan toe geleerd, begrepen en begeleid had… keihard terug. Niet in theorie, maar in mijn lijf. In mijn zenuwstelsel. In mijn reacties. Ik had altijd bij alles en iedereen het gevoel tekort te schieten, zelfs als ik wist dat ik mijn best deed.

Oud zeer dat ik netjes had opgeruimd, kwam weer tevoorschijn in de spiegel die mijn kinderen me voorhielden. Wat deed dat pijn! Ik werd geconfronteerd met patronen waarvan ik dacht dat ik ze had losgelaten — maar die diep in mij verankerd bleken te zitten. En omdat ik zó graag het goede wilde doen, zó graag wilde geven wat ik zelf gemist had… raakte ik uitgeput. Ik zat in een zware  depressie en op een dag ging  het gewoonweg niet meer.

Een (postnatale) depressie, of gewoon de optelsom van alles wat niet meer houdbaar was — dat weet ik nog steeds niet precies. Wat ik wel weet, is dat ik daar op een breekpunt kwam. Niet meer door kunnen, niet meer om kunnen draaien, geen maskers meer ophouden. Ik had suicide gedachten, deed (bijna) een poging en viel in een heel donker gat in mezelf. Daar binnenin het donkerste stukje van mezelf – ik weet niet precies hoe – maar daar vond ik ook een sprankje licht. hoop.

En dus begon ik. Niet met grote stappen, maar met kleine, eerlijke keuzes. Ik leerde mijn eigen pijn écht aankijken. Bij verschillende psychologen, therapeuten en hulpverleners vond ik kruimels voor de oplossingen in mezelf.  Ik leerde anders voelen, anders denken, anders doen. Mijn verhaal begon opnieuw. En ik leerde vooral dat helen geen rechte lijn is, maar een slingerpad wat je loopt met vallen en opstaan. 

Soms bloei je, soms breek je weer open — en alles hoort erbij. 

Inmiddels gaat het weer goed… of eigenlijk beter dan ooit met mij. In dit proces is daardoor dus ook mijn fascinatie voor ontwikkeling geboren. Als iemand bij me komt met een probleem dan wil ik weten en begrijpen hoe iemand geworden is wie ze nu is en waardoor dit probleem is ontstaan. Om mezelf hierin te laten groeien ben ik, na mijn eigen proces, een opleiding psychosociale therapie bij Wielwerk opleidingen gaan doen op mijn 35e. Ik heb nu kennis over wat je kunt doen als die basis er nooit geweest is — als iemand in het hier en nu nog steeds de pijn en de gevolgen draagt van vroeger.

Altijd al, maar zeker sinds mijn eigen depressie is de natuur in mijn eigen helingsprocessen een belangrijke inspiratiebron voor me geweest. De seizoenen, de cycli, het ritme van tijd en ruimte — het helpt me relativeren en vertrouwen. Niets is zo vergevend als de seizoenen: het verandert altijd, ze keren altijd terug, het biedt telkens opnieuw de kans om te beginnen en los te laten. 

In de natuur zie ik symbolen, toevalligheden, richtingwijzers. Ik geloof dat alles energie is. En dat alles — van bomen tot tarotkaarten, van gesprekken tot het weer buiten — je wil helpen, als jij besluit om te veranderen.

Ik heb dus een passie voor het werken met mensen maar binnen organisaties vond ik nooit helemaal mijn plek. Te traag, te vlak en vooral gericht op kwantiteit. Ik wilde ruimte om plannen te kunnen bijsturen zodat ik maatwerk kan leveren en échte aandacht kon hebben. Ik wilde gesprekken die ertoe doen, waarin niets uit de weg hoeft te worden gezet, Ik wilde het hebben over emotie, passie en zingeving. Creatieve vormen inzetten die passen bij de persoon tegenover me. Tijd en ruimte om te verdiepen. Ik besloot: ik wil dit niet meer. Ik wil het op mijn eigen manier doen.

En dus ben ik het gaan doen. Zo is Bloom ontstaan.

Een praktijk waarin mijn liefde voor mensen, passie voor heling, ontwikkeling, spiritualiteit, symboliek én creatie samenkomen. Een plek voor persoonlijke groei, creatie en eigenzinnige keuzes. Een plek voor mensen die durven kijken. Die willen voelen. Die iets nieuws willen bouwen na wat ooit (ont)brak.

Ik hoop dat ik nog veel mooie mensen, volwassenen — en ouders van kinderen — mag helpen om los te komen van het oude.
Om weer terug te keren naar wie ze eigenlijk al waren.

Want verandering is geen trucje.
Het is een proces. En een keuze.
Eentje die jij mag maken.
En je hoeft het niet alleen te doen want ik sta graag naast je om je te helpen in jouw proces.